۱۳۹۲ خرداد ۲۶, یکشنبه

تو سبز جاودان بمان

چهار سال و چند روز میگذره! آن روز برای من این قدرها حساس نبود. آن روز باعث از بین رفتن شادمانی من می شد اگر چه... . امروز اما، امید نشانه رفته بود. امروز اما خط آخر بود شاید، که نشکست البته.
خیلی خوشحال شدم از این اتفاق و حسرت میخورم که نیستم تا در این شادمانی حضور داشته باشم. شبی که خوابم نبرد و روزی که با وجود خستگی، علاقه ای به خوابیدن ندارم.
این اتفاق اگر چه در راستای ثبات کشور و آینده بهتر، شادمان کننده بود اما بسیار اما و اگرها به دنبال دارد. اینکه چطور میانه روی مثل آقای روحانی قرار است یک کابینه پیشنهاد بدهد که حامیان اصلاح طلبش را راضی نگه دارد،اگر چه امکان پذیر است اما ساده به نظر نمی رسد. و اینکه تفاوت اندیشه های دو گروه در موارد مختلف، چه نتایجی را به دنبال خواهد داشت. کمی فکر، پیچیدگی های زیادی را در آینده نشان می دهد که نگرانی هایی را نیز به دنبال دارد.
اما شاید این بار لزوما، نباید نشست و دید! یکی از جملات زیبایی که آقای روحانی در یکی از جمع های انتخاباتی میگفتند، همین معنی بود که مردم نباید فقط در زمان رای دادن تاثیر گذار باشند! این جمله را می توان با توجه به تجربه 8 ساله دوره اصلاحات و سال های اخیر ترجمه کرد.
به نظر میرسد آینده ای دشوار پیش رو است که با آگاهی گام در آن نهادن شرط پیروزی است.

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر