۱۳۸۹ آبان ۱۸, سه‌شنبه

منت خدای را عز و جل


سکوت آکنده از هیاهوی آب
                                    جویبار، جاری
                                                            پویشی در سکوت
درختان، دربند
                                    فریاد باد
                                                            جنبشی در سکون
کوه در گذران طربناک طبیعت، بر چه این چنین پایدار آرمیده است؟
گویی او را اندوخته ایست از این گذران!؟

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر