چشم

زیستن در آغوش دیو

2011-11-09T21:10:00.002+03:30

http://video.google.com/videoplay?docid=-3387909093599418058

از زمانی که این ویدئو را دیده ام، حس غریبی شدیدا آزارم میدهد.

از حال و روز اکنون خودمان ناراحت شدم. به اینکه بعضیحقوق برای ما گویا تعریف نشده است.

هنوز تنم میلرزد از ترسِ زیستن با اینچنین مردمانی و همینطور از خودم!

شاید گم شدیم در این دیوستانی که ناخواسته خشت بر بنایش نهادیم. و یا شاید خودمان همان لولوهایی شدیم، که هر روز کودکان را، با نام آنها می ترساندیم.

می ترسم که این فقط یک مستند مربوط به 10 سال پیش نیست بلکه سریالی است دنباله دار. ادامه درانتهای هر مستند گویاست.

دلم

2011-10-30T18:29:00.000+03:30

دولت پاینده

2011-03-06T22:32:00.000+03:30

دین .... مذهب .... تابعیت....

فرم روبرومه، یه لبخندی می زنم. یاد حرف فرزاد افتادم که اوایل رفتنش به کانادا می گفت: «کاظم اینجا هیشکی از دینت سوال نمی کنه. تو هیچ فرمی این فیلد نیست...». با خودم فکر میکردم که چقدر جالبه و چقدر نا مانوس برای ما که سوال درباره دین هم تراز با نام خانوادگیمون مطرحه.

چند روز پیش بود، یادم نیست دقیقا چند روز! اما داشتم جبهه بندی که کارکنان درون محیط کارم با هم داشتند را بررسی می کردم. شاید سیاسی بود اما من اولین مظهر اختلاف را در مسیله دینی دیدم. یعنی در محدوده کار فنی که هیچ ارتباطی با دین نداشت، کارکنان مقوله دین را وارد کرده بودند و بر مبنای این جبهه بندی کارشکنی، تهمت، ... .

فکر میکنم که انگار دین جدانشدنیست از زندگی ما ایرانیان.

مدتهاست که شکست 1400 سال پیش ایرانیان را با همین مقوله ارزیابی می کنم. جنگ دین، دین برتر،... .

هنوزم که فکر می کنم نقش جدا کنندگی دین را در تمامی عرصه های زندگی ایرانی می بینم. گویا از وحدت بخشی تا جداکنندگی مرز کوچکی است!

و هنوز دست به گریبانیم با جماعت دین مدار و دین گریز و دین ستیز و... . و شاید دست به گریبان بودیم و هستیم با جماعتی ملی گرا، وطن فروش، ... .

گفتند یافت می نشود گشته ایم ما

گفت آنچه یافت می نشود آنم آرزوست

و حتی ...

2011-02-19T23:28:00.000+03:30

امشب که برمی گشتم

«ز هجرانت هزار اندیشه دیرم» زمزمه می کردم و مسیر می پیمودم. عجله ای نبود. اطرافم را نگاه می کنم، کسی نبود پس کمی بر زمزمه می افزایم تا گوش خود را مستفیض کنم! کمی نگذشته بود که سایه سنگین نگاه را حس کردم. کمی که زاویه نگاهم را کج کردم سایه شبحی را دیدم. دوباره زمزمه می کردم...

اشباح در نور... «آقا، تقاطع آزادی کجاست؟» به اجبار کمکش می کنم. از نور خارج می شوم، این گونه واقعی تر به نظر می رسد همه چیز...

«دگر به گوشِ فراموش عهدِ سنگین دل--- سلام ما که رساند، مگر نسیم شمال» به درک جدیدی از این شعر رسیدم و شاید به اولین درک. باز هم عجله ای نیست. نیازی به مایل کردن زاویه نگاه نیست.... پس زمزمه می کنم.

سوار مترو می شوم. این بار بر خلاف همیشه قطار زودتر رسید اما گویی بیشتر طول کشید! صندلی خالی می شود، می نشینم. مردی مسن روبرویم می ایستد. قصد بلند شدن ندارم. سرم را روی کیفم می گذارم و چشمم را می بندم. بعد از مدتی بلند می شوم و اجازه می دهم تا مرد مسن بنشیند! می نشیند و مشتاقانه کتابی را باز می کند تا بخواند، با کنجکاوی زیاد نام کتاب را می جویم. «آخرین خون آشام!»

گویا فقط سیاهی شب را می دیدم. ترجیح می دادم تا چیزی جز این نبینم.

آهسته قدم می زنم، چشمانم را پنهان می کنم برای لحظاتی...

« زین دایره مینا خونین جگرم می ده --- تا حل کنم این مشکل در ساغر مینایی» کلید را توی در می چرخانم، همه جا ساکته و تاریک.

به صدای کرک گوش می دهم.

اندیشه نمور

2011-01-09T23:50:00.000+03:30

هوا دلگیر بود و ناپایدار...

وقتی در زمستان، بهار را و حتی آرزوی بهار را در خود می کشیم

زمستان را می خواهیم شاید

هوا بس ناجوانمردانه سرد است

زمستان است

در بگشا

....

خراب آباد

2010-12-13T23:28:00.000+03:30

مستندی که درباره محمود دولت آبادی پخش شده میبینم

«میخواستم کلیدر بخونم و هنوز نخوندم» تیغ ورمیدارم و با خودم فکر میکنم «مثل این همه کتابی که میخواستم بخونم و نشد...»

«همه سیاه پوشیدن، محرمه!» علامت سوالها زیادتر میشه «و باز هم نخوندم ...»

تیغ از کنار لاله گوش به سمت پایین حرکت میکنه. کف که با ریشهایِ کنده شده مخلوط شده، میره کنار. صورتم دیده میشه «همه چی خراب شده باید از اول ساخته بشه، خرابش کردم»

«تونستم همه چیو خراب کنم! سخت بود انگار» الان به خودم میگم

18 آذر 89

مادربزرگ

2010-12-09T23:04:00.000+03:30

پدربزرگ که فوت کرد، مادربزرگ(بی بی) بیشتر تهرانه. یه مدتی تو خونه یکی از عموها یا عمه ها یا... میمونه.

داداشم کانال عوض می کنه، ابی داره می خونه! یک تصویر نزدیک از صورت ابی.

«پیرمرد خجالت نمی کشه آواز می خونه! از اون ریشای سفیدت خجالت بکش» بی بی میگه.

آذر 89

نیاز

2010-11-29T22:57:00.001+03:30

چه وهمناک است سودای نیاز، گریز از نیازی به آغوش نیازی دیگر در خیالی آکنده از توهم بی نیازی!

منت خدای را عز و جل

2010-11-09T22:17:00.000+03:30

سکوت آکنده از هیاهوی آب

جویبار، جاری

پویشی در سکوت

درختان، دربند

فریاد باد

جنبشی در سکون

کوه در گذران طربناک طبیعت، بر چه این چنین پایدار آرمیده است؟

گویی او را اندوخته ایست از این گذران!؟

نفسم گرفت از این شهر

2010-11-01T23:33:00.000+03:30

ساعت 3:50 صبح جمعه توی خیابون ماشین پیدا نمیشه! اما بی.آر.تی هست. تا سه راه پیاده میرم بعدش میرم انقلاب. دیگه اونقد برام ساعت بیرون رفتن یا اومدن مهم نیست... شب با روز یکسان است...

یه سرباز جلو بود و یه افسر هم عقب، منم صندلی عقب نشستم. همیشه ماشین هست!

سمت بی.آر.تی میرم...

«آقا من کارت مترومو جا گذاشتم، امکانش هست پولشو بدم!؟»

«برو داخل آقا» خندید.

«ممنون»

دو نفر صندلی عقب اتوبوس دراز کشیدن، هوا سرد بود خیلی بهتر از بیرون خوابیدن بود! بقیه که تقریبا همه آشخور بودن، در حال چرت زدن بودن.

«آقا ساعت چنده؟»

ساعت میگم بهش، شاید حفظ کرده بود که باید این سوال از من بپرسه! اما مطمین بودم که از ساعت و زمان درکی نداره! دوباره دراز میکشه...

به حسام میگم که دارم میرسم آماده باش که بریم.

همه جا ساکته! انقلاب در آرامش! زیر یه چراغ قرمز منتظر میشم.

همه مغازه ها بستس. ترس از هیاهوی سپیده صبح موج میزنه...

حسام از دور دست تکون میده: «سلام»

«سلام»

جلسه هماهنگی کوه

2010-10-05T22:18:00.000+03:30

چند وقته بدجوری هوسِ کوه کردم. هفته پیش که نشد برم. میخواستم این هفته با گروه کوهنوردی دانشگاه برم. «جلسه هماهنگی داره، امروز ساعت 5» به محمد رضا می گفتم. «اگه تو هم دوس داری بیا بریم»

قرار شد بعد از ظهر با هم بریم، با سرویسای دانشگاه رفتیم پردیس پایین، البته با سرویسی به غایت زیبا!

5 رسیدیم، گویا جلسه 5:30 بود، نیم ساعت یه دوری زدیم و برگشتیم، دیدیم یه کلاسی دور و برش شلوغه، ما هم رفتیم نشستیم. با خودم فک می کردم سری قبل که اومده بودم خیلی خلوت تر بود. به نظر بیشترشون ورودی های جدید میخوردن. هنوز کلاس پر نشده بود. سر و صدا زیاد بود. محمد رضا میگفت:«یاد کلاسای عمومی افتادم » راست میگفت.

بالاخره بعد از "سسس سس" گفتن از نقاط مختلف و چندین بار محکم به میز زدن کلاس برای کمتر از یک دقیقه ساکت شد تا آقایی که روی سن بود صداش شنیده بشه، خوشامد میگفت و اینکه جمعیت زیادی اومده و ... یه عده دیگه وارد شدند که از انرژی زیادی که ساطع می کردند و همینطور چهرهاشون، میشد تشخیص داد که ورودی های جدیدن، دیگه تقریبا کلاس جا نداشت، دوباه کلاس شلوغ شد و یه سری از همین گروه تازه وارد اومدن کنار ما بشینن، دیدم سر و صدا به مرکزیت این گروه بالا گرفت. رومو کردم طرفشون که متوجه بشن و شلوغ نکنن، یکیشون قبل از اینکه از نگاه من تاثیر بگیره گفت:«آقا شما چقدر سنتون زیاد میخوره!» من که خودمو توی صندلی قایم کرده بودم، خندم گرفت، برگشتم به محمدرضا گفتم:«میگه چقد سنت زیاد میخوره، فک کنم خیلی تابلوییم!»

سر و صدا کم نشده بود، محمدرضا که از جمع پر سر و صدا شوکه شده بود میخواست بره، اما من گفتم جالب نیس اول جلسه پاشیم.

اما پا شد، منم پشت سرش از کلاس رفتم بیرون. دم در کلاس هم واستاده بودن!

«انگاری رفتنم به کوه با گروه کوهنوردی دانشگاه طلسم شده! شده جمعه تنها میرم کوه» با خودم میگفتم.

امیر

2010-10-02T21:24:00.002+03:30

بار دوم بود که میخواستم برنامه رفتن به کوه با حسام کنسل کنم... این سری ابوالفضل زنگ زده بود، امیر از ایتالیا اومده بود و قرار بود بریم پیشش. خیلی وقت بود امیر ندیده بودم، با کلی شرمندگی به حسام زنگ زدم و بهش گفتم که کوه نمیام.

صب با ابوالفضل و اردشیر و حامد رفتیم پیش امیر، عکساشو قبلا تو فیسبوک دیده بودم بنابراین چهره جدیدش زیاد هم جدید نبود. وقتی امیرو دیدم فهمیدم که خیلی بیشتر از اونکه فک میکردم دلم براش تنگ شده بود.

شاید خاطره ها نقشی پر رنگ تر می زد و چه شیرین! نگریستن به این نقش ها از پس گذران روزگار؛ روزگاری شاید سخت، که باز هم شیرین می نمود. آری گذران زمان را، ته نشینی جز شیرینی نشاید.

با هم گشتیم و شوخی های گذشته تکرار شد و باز هم به خاطره پیوست، شاید دیدار دوباره و حجم سنگین تری از مرور خاطرات پیش روست.

برگشتیم...

اردشیر میگفت: «انگار برگشتن غمگینتریم»

ابوالفضل و حامد شاید ساکت بودند

من میگفتم: «الان که هنوزم هستیم دور هم، فک کنم همین جمع باقی مونده هم به زودی پخش بشه»

آخرش حامد هم سنگ تموم گذاشت، ناهار بیرون خوردیم.

روز به یاد موندنی بود

برگشتم...

یاد باد...

2010-10-01T23:24:00.001+03:30

بعضی وقتا که سری به پوشه دانلودها میزنم، فایل های زیادی می بینم که آشفته رها شدند و هر کدومش هم می تونه دنیایی باشه، دیشبم که داشتم نیگا می کردم، آهنگ «یاد باد...» که همایون در سوگ مشکاتیان خونده بود دوباره گوش دادم؛ گویی روحی از نو دمیدن گرفت در این کالبد خاکی!

یاد باد آنکه ز ما وقت سفر یاد نکرد

به وداعی دل غمدیده ما شاد نکرد

چونان برگ، رقصان به خزان می نشینیم

2010-09-27T20:59:00.001+03:30

چرا باید حدسایی که میزنم، اینقدر تلخ تبدیل به واقعیت بشن، شایدم حدس نزدم! اما چرا من که ...

مونیتور لپتاپ جلوم می بینم، این ویژگیو اضافه کنم، یا همینقد بسه؟! بهش فک می کنم، یه مدتی مشغولشم...

تو فیسبوکم، انگار رفتن از "Word" به فیسبوک سخت نیست! چند تا عکس از مراسم سالگرد مشکاتیان میبینم، استاد و دکتر شفیعی، لذت میبرم از دیدن عکسا، چن تا از آهنگایی که همایون برای مراسم خونده گوش میدم، زیبا بود...

یه دفه دلم هوای نوشتن میکنه، یاد حرفای مشکاتیان که درباره الهام گرفتن از حرکت برگ در پاییز برای ساختن آهنگ "خزان" میفتم؛ می نویسم:

چونان برگ، رقصان به خزان می نشینیم...

اما ادامه به ذهنم نمیرسه! فیسبوک، باز،... انقد که اطلاعات به خورد آدم میده، دیگه رغبت نمیکنم یا نمی تونم به فکر نوشتن بیش از یه بند باشم! بنویسم بذارم تو ویترین که لایک بشه یا ...!

تازه الان که فک می کنم، می بینم اون روز تو اتوبوس که داشتم "شازده کوچولو" میخوندم، به این فک میکردم که به همین مناسبت به بلاگم بیشتر سر بزنم اما ...

به هر حال از سفرهای ذهن تو این روزا زیاد میشه قصه نوشت، این روزا که هنوز درس شروع نشده و عنوان پروژم مشخص شده، دنبال تفریحم

امشب شبی بود که بعد از مدتها احساس راحتی کردم

هنر

2010-08-26T06:14:00.001+04:30

نمی دونم!

هر وقت با خودم فکر کردم تا بفهمم از چه جنسیه، به نتیجه ای نرسیدم

شاید فقط آرامشی که به وجودم تزریق شده برام قابل درک بوده.

هر وقت احساس می کنم گذران روزها منو به تکرار نزدیک می کنه به دامانش پناه بردم و چه استقبال گرمی...

موسیقی، سینما، ادبیات،...

هنر! چه واژه هنرمندانه ای! هنر را جز هنر چه معنایی می توان یافت؟

و هنر را جز توصیف با هنر چگونه می توان وصف نمود؟

شاید راهی است به سوی خویشتن و یا عروجی است به ملکوت یا...

نمی دانم...

سخن نو آر

2010-08-14T05:19:00.000+04:30

بالاخره این ترم تموم شد. نمره هام خوب نشد، توجه نمی کنم بهش

این روزا درگیر انتخاب موضوع پایان نامه ارشدم

---

چرا اینقدر سخت گیرم برای نوشتن!؟ اینقدر که چیزی برای نوشتن نمی مونه! فکر می کنم برای فرار از تکراره، شایدم...

هین سخن تازه بگو!

تو هر آن ستم که خواهی بکنی که پادشاهی...

2010-07-14T14:44:00.003+04:30

روزای سختیه که می گذره... به گذرانش امید بستم

چه کنند اگر تحمل نکنند زیر دستان...

او کی مرده است!؟

2010-06-22T19:54:00.001+04:30

این روزا این شعر مشغولم کرده.

نفست اژدرهاست، او کی مرده است...

خدایا ما را مگذار به که و مه

چه خیال ها گذر کرد و ....

2010-05-25T04:41:00.003+04:30

باخانمان بر اساس نوشته هکتور مالو!

اینجوری شروع می شد. مهم نبود ادامش چطور بود، یا شایدم آخرش بود.... اما بود

پرین، گل قاصدک دستش بود، فوت می کرد، قاصدکا پخش می شدند، پرین دست یکی از اونا می گرفت و پرواز می کرد!

هر روز که می رفتم باغ و یه قاصدک می دیدم، فوت می کردم، اما همش کوچیک بود! "اونی که پرین فوت می کنه نمی دونم اسمش چیه، اما می دونم قاصدک نیست..."

"اون که کارتونه، واقعی نیست که! با قاصدک که نمیشه پرواز کرد" نمی دونم چقدر طول کشید تا فهمیدم. اما فهمیدم!

کشف بزرگی نبود، خاصیت بزرگ شدن بود...

چه وهم انگیز است، خیال انگاشتنِ پرواز، با بال های قاصدک...

مشهد

2010-05-18T21:50:00.000+04:30

یه سفر 3-4 روزه به مشهد وسط این همه کار، چسبید

مخصوصا که آخرش هم به تعطیلی خورد

این سری بالاخره رفتم توس، چقدر خوب بود، بالاخره آرامگاه فردوسی زیارت کردم

روز و شب را می شمارم روز و شب

2010-05-03T20:26:00.001+04:30

آهنگ زیبایی بود با تنظیم روشن روان با صدای بیژن بیژنی، نوایی خودمون، امین بهم داد گوش کنم، خیلی خوشم اومد...قبل از عید بود، برای عید حتما می نویسم!

عید که خونه بودم، منتظر فردا بودم تا سرم خلوت تر بشه شاید یه کم تفریح، نشد! شاید داشتم تمرین عید انجام می دادم یا می خواستم انجام بدم... الان که فکر می کنم می بینم، این همه تمرین داده نمیشه که انجام بشه بلکه باید پیچونده شه! فلسفه بدیه اما هست

سیزده بدر که خانوادگی رفتیم بیرون، هوا عالی بود و مثل همیشه خوش گذشت و البته مثل همیشه صورتم سوخت ولی نمی دونم چرا اون روز هم ننوشتم!

درس، تمرین، .... ولی بازم ربطی نداره

کنسرت همایون بود کلی ذوق کردم، خانوادگی رفتیم. خوب بود، استاد هم بود، دلم براش تنگ شده بود واقعا. شب به یاد موندنی بود. بهترین شروع دوباره بود برای نوشتن، خیلی دوس داشتم بنویسم اما باز هم...

کم کم باید پایان نامه و استاد راهنما مشخص کنم، من که میدونم همه استادا خوبن و فرقی نمیکنه! پس خونسردم اما به فکر موضوع هستم، شایدم انتخاب کردم

هنوز درس و تمرین تموم نشده، میان ترم هم هست.

داداشم گفت یه سفر مشهد بریم، هفته دیگه میشه، من که خیلی وقته میخوام برم اما انگار نیاز به هل داشتم، پس حاضرم! دلم تنگ شده برای دوستان قدیم و دانشگاه. دلم برای فردوسی هم تنگ شده برای حرم و ... می بینمشون اگه خدا بخواد

اردیبهشت چه ماه زیباییه، برنامه و مراسم زیاده، میشه خوش گذروند!

خزان چقدر زیباست، آهنگ ساخته خدا بیامرز مشکاتیانه، فوق العاده است. رضا بهم دادش. اولین بار خودش برام زد...

فکر نمی کردم این همه ننوشتنم طول بکشه اما طول کشید تا امروز که نوشتم...

پایان

2010-03-11T22:07:00.002+03:30

یه هفته ای میشه که ترم یک با تموم پس لرزه هاش تموم شده، منتظرم که نمره هاش، که چندان بهش خوش بین نیستم بیاد...البته هر چی هم بشه زیاد مهم نیست.

حال و هوای عیده! مامان بابا هم دارن برمیگردن، همه چی خوبه انگار!

این روزای آخر اسفند خیلی زیباست، مخصوصا که پایان زیبایی هم داره.

رو که از این دست نه ای

2010-02-04T02:33:00.000+03:30

nothing's ever for sure. that's the only sure thing i do know.

great Molana says same:

مرده بدم، زنده شدم، گریه بدم خنده شدم

دولت عشق آمد و من دولت پاینده شدم

And says:

گفت که تو زیرککی، مست خیالی و شکی

گول نیم، هول نیم، امر تو را بنده شوم

I’m not sure that I’m alive…

Without a beautiful mind, you can’t believe power of love

گفت که با بال و پری من پر و بالت ندهم

در هوس بال و پرش، بی پر و پرکنده شدم

یادمان و بازگشت

2009-12-18T22:03:00.004+03:30

بار دیگر تنه تنومند بریده شده را می بینم که شاخه های سبز نورسیده اش در تکاپوی شکوه گم شده گذشته است، چه زیبا می سراید طبیعت.

سر به سوی دیگر می چرخانم...

و باز هم شب بود، و راهرویی تاریک.

روشنایی زردِ انتهایِ آن را روشنایی می پنداریم و بار دیگر در آن گام برمی داریم.

جمعه 27 آذر 88

روزهای تلغ

2009-12-08T22:16:00.001+03:30

می خواستم از جفایی که بر دانشجو در روز دانشجو وارد آمد بنویسم، ولی امروز باز هم شنیدم که شبیخون زدن به دانشگاه!

می خواستم خاطره تلخ 16 آذربنویسم اما...

خیلی نگران و ناراحتم

دل آدم میگیره از حکومت تاریکی بر روشنایی....

ای کاش میشد مثل حافظ فکر کرد

بر سر آنم که گر ز دست برآید                         دست به کاری زنم که غصه سر آید
خلوت دل نیست جای صحبت اضداد                دیو چو بیرون رود فرشته درآید
صحبت حکام ظلمت شب یلداست                     نور ز خورشید جوی بو که برآید
بر در ارباب بی‌مروت دنیا                            چند نشینی که خواجه کی به درآید
ترک گدایی مکن که گنج بیابی                        از نظر ره روی که در گذر آید
صالح و طالح متاع خویش نمودند                    تا که قبول افتد و که در نظر آید
بلبل عاشق تو عمر خواه که آخر                     باغ شود سبز و شاخ گل به بر آید
غفلت حافظ در این سراچه عجب نیست            هر که به میخانه رفت بی‌خبر آید

میراث جاودان

2009-12-07T00:28:00.004+03:30

شب بود. خموشانه فریاد از بی مهری دوستان می زد.

او که سالها گر چه دور بود و نزدیک می دیدمش. شاید اکنون نیز...

چشم در چشم همدیگر ناگفته های دوران جدایی را بازگو می کنیم، دورانی گم شده در زمان...

تا تو پیدا آمدی پنهان شدم

زان که با معشوق پنهان خوشتر است

ای آرزوی آرزو...

2009-11-19T23:25:00.001+03:30

گذران روزها آکنده از تکرار دلپذیر دانشگاه و درس و ... است که نوشتن پی در پی آن ملال آور است، پس کم گویی را گزینشی شایسته می انگارم....

چند وقتیه دلم هوای کنسرت های استاد کرده، امیدوارم به زودی یه کنسرت جدید برگزار بشه...

ای آرزوی آرزو، آن پرده را بردار از او

من کس نمی دانم جز او، مستان سلامت می کنند

28 آبان 1388

سیزده آبان

2009-11-04T18:05:00.000+03:30

امروز 13 آبانه، چون دکتر نوابی نیست احتمالا کلاس تشکیل نمیشه، صبح خیلی خسته بودم، وقتی پا شدم دیدم دیر شده، خوابیدم!

اما نمی تونستم نرم دانشگاه، اگه نمی رفتم حس خوبی نداشتم، پا شدم، ساعت دور و ور 10 بود رسیدم انقلاب، به اردشیر زنگ زدم، گفت دم درب اصلیم(50 تومنی!) منم سریع رفتم، همه مسیرها به درب اصلی بسته بود، منم که دیدم درب اصلی چه خبره(3-4 ردیف نیروی ضد شورش چیده بودند)، از در قدس رفتم، اونجا هم پر نیرو بود، ورود وخروج هم به شدت کنترل می شد.

رسیدم، اردشیر گفت قراره بچه ها کم کم از در خارج شن برن سمت وصال، ما هم رفتیم، من پیشنهاد دادم بریم سمت ولیعصر؛ رفتیم.

اونجا علیرغم اینکه جمعیت زیاد در رفت و آمد بود، اما تظاهرات اصلی توی خیابون کریم خان بود که نیروهای ضد شورش به شدت با مردم برخورد میکردند، مردم هم جنگنده تر از قبل بودند و بعد از هر درگیری، در سمت دیگه هسته دیگه ای تشکیل می دادند.

به نظر میومد جمعیت از سمت میدون هفت تیر هم(که هسته اصلی بود و طبق گفته دوستان خیلی شلوغ بود) به سمت ولیعصر میومدن و به جمعیت اضافه می شدند. جالب بود که همه جور آدم و از همه سنین بودن، حضور خانوم ها هم چشمگیر بود.

من یه ساعتی اونجا بودم بعدش رفتم سمت دانشگاه تهران، اونجا بچه ها( که گمشون کرده بودم )و رحیمُ دیدم، و با رحیم رفتم سمت دانشکده فنی واسه ناهار، تو راه یه جمعیت 500 نفری هم به سمت امیرآباد در حال حرکت بودند، دوس داشتم بهشون اضافه شم اما خیلی خسته بودم!

ناهار خوردیم و برگشتم خونه! خیلی حس خوبی داشتم!

اما کلی کار نکرده دارم که به نظر میرسه این حس خوب، چندان دوام نیاره

سیزده آبان 1388

دیدار

2009-10-26T23:20:00.000+03:30

شنبه: بازم باید برم سمت لینوکس، بعد از پروژه کارشناسی که کلی دردسر کشیدیم، پروژه معماری هم سرنوشت مشابهی داره، امیدوارم این مثل اون نشه اگر چه خیلی بعیده.

یکشنبه: امروز امین دیدم، آخرین بار سرباز بود دیدمش. کلی عوض شده بود. اونم از بهمن دانشجوی ارشد روابط بین الملل میشه. تا خونه منو رسوند، تو راه کلی با هم گپیدیم. یاد 2 سال پیش که اومده بود خوابگاه افتادیم، من یه هفته بعدش کنکور داشتم، اونم عازم سربازی بود.

دوشنبه: تمرینا داشت زیاد می شد، یکی از تمرینای چندرسانه ای با رحیم حل کردیم، از حسین سیگاری و داوودم کمک گرفتیم!! البته تمرینش اونقدام سخت نبود!! تبدیل عکس به فایل متنی.

سه شنبه: فرزاد دیدم، واسه کاراومده بود تهران ،اونم دنبال اینه که بره اون ور، مثل همه!، البته فرزاد از ترم اول دانشجویی دنبال رفتن بود. خیلی خوشحال شدم دیدمش. از این به بعد تهرانه،«یه برنامه میذاریم همه باشن، فرهود، حاجی، مهدی،... .حالا هماهنگ می کنیم» من گفتم!! ایشالا زودتر بشه.

این چند روزه خیلی مشغول بودم، تمام درسا، یکی دو تا پروژه یا تمرین داده بودن .همه هم روز یکشنبه تحویلش بود. از سه شنبه بعد از ظهر روی پروژه VHDLبودم، خیلی اذیت کرد، البته آخرش تمدید شد، و البته هنوزم کامل انجام ندادم. تازه از سه شنبه هفته گذشته، امشب یه کم سعی کردم وقتم آزاد کنم.

مهدی(داداشم) هم بالاخره خونه خرید، دیروز دیگه قطعی شده بود، قرارداد بستن

دوشنبه 1388/8/4

این روزها که می گذرد

2009-10-17T00:02:00.001+03:30

این روزا دارم تمام تلاشم می کنم که تمرکزم بیشتر روی درس باشه، خیلی حجم زیادی داره و تمرکز کردن هم سخت شده.

سعی میکنم خبر کمتر بخونم اگر چه، بی خبری برام خیلی سخته اما سعی می کنم توازن ایجاد کنم، بعضی وقتا که سعی می کنم از وقت سرگرمی یا خبر خوندن یا... کم کنم یاد امیر میفتم سال های خوابگاهی، اونم از این کارا میکرد...می خندم...یادش به خیر!

شنبه تولدم بود، یه تولد مختصری گرفتیم، خاله اینا هم بودند، کلی هم هدیه گرفتم.

فرداش قرار بود تست سلامت بدم، رفتم ، نتایج شگفت انگیزی داشت، سه کیلو اضافه وزن، فشارخون بالا!،... خلاصه فهمیدم کلی مریضم، البته تا حد زیادی علائم رفع شد، آخرش فهمیدم سالمم!

این ترم معماری پیشرفته(دکتر فاطمی)، VHDL(دکتر نوابی)، چند رسانه ای(دکتر هاشمی)ورداشتم. درسهایی که برداشتنش ، تقریبا اجباری بود. ولی درسهای خوبی هستش و از همه مهمتراداره کردن کلاسا هستش که درسو لذت بخشتر می کنه. اساتید به محاوره ای بودن کلاس اهمیت میدن، شاید به خاطر ذات ارشد بودن، اما من اعتقاد دارم باید این در ذات دانشجو بودن، لحاظ بشه، امیدوارم یه روزی بشه.

کم کم علاوه بر تمرین، پروژه ها هم داره از راه میرسه، خیلی سعی کردم آخر هفته که سه روز تعطیلی بود عقب موندگی ها رو جبران کنم، اما به جرم کامپیوتری بودن یه روز کامل مشغول نصب و راه اندازی Win 7 روی لپتاپ دوستان بودم، کلی اعصابم خورد شد، آرزو کردم کاش متالورژی خونده بودم!

امروز قرار بود با فرزاد و بچه ها بریم بیرون، بعد از کلی هماهنگی با بچه ها فهمیدم تشریف بردن اصفهان! قراره شنبه ببینیمش.

این روزها که میگذرد سر بیشتر در گریبان فرو می برم تا دیدنیها افزوده شود و گاه بر تنهایی افزوده شده می نگرم

روزهایی که شیرین بودنش، رسیدن به آن را دشوارتر کرد، و شاید تنهایی را تلخ می نمود، اما گویا غافل بود که مرا با او، خلوتی است پایان ناپذیر

پادشاه فصل ها پاییز

2009-10-09T20:59:00.005+03:30

همیشه شروع هر دوره ای یه دوره گذار داره که عدم سازگاری با شرایط جدید دوره به روز کردن خاطرات را نامنظم میکنه

تقریبا دیگه از اول مهر سر کار نمیرم، فعلا برنامه ای برای کار ندارم، تا چرخ روزگار چگونه گردش کند.

تا روز ثبت نام که 6 مهر بود 5-6 روزی وقت داشتم برای بازیابی. طول کشید تا بتونم سیستم خواب و زندگی رو به روند عادیش برگردونم.

تو این چند روزه سعی کردم کتاب مطالعه کنم، خیلی وقت بود خوندن کتاب غیر درسی از برنامم حذف شده بود، خیلی اتفاقی هم شروع شد. بهزاد، کتاب «در تنگ» آندره ژید را که قبلا به یکی از همکارامون (تو آسیاتک) داده بود، دوباره به دستش رسید، منم دیدم، امانت گرفتم که آغازی بشه و شد. همزمان کتاب «دو قرن سکوت» دکتر زرین کوب هم شروع کردم که بسی مفید بود و ما نیز برای بهره مند شدن از این فایده ها کوشش نمودیم.

خیلی دوست دارم یه مختصری از دو قرن سکوت بنویسم که گاهی مرور کنم این تاریخ آکنده از سکوت و خفقان، که چه پرفریاد توسط استاد زرین کوب بیان شده

روز ششم قبل از ثبت نام یه همایش پیشرفت در صنعت حمل و نقل بود که چون مهدی اونجا بود، یه سری هم اونجا رفتم و از غنایم بهره ای بردم!

بعدش رفتم دانشگاه که دیدم جمع دوستان جمعه و منم به این جمع پیوستم و در انتظار ثبت نام با هم یاد ایام کردیم.

الان که دیگه بیشتر از یه هفته ای از کلاس ها گذشته، تقریبا تمام کلاسها رو حداقل یه بار شرکت کردم، خیلی برنامم پخشه، 9 واحد دارم که تو 5 روز پخش شده و هر روز دانشکدم!؟

برای قضاوت زوده اما به نظر میرسه جو اساتید اینجا خیلی متفاوته با دانشگاه فردوسی، سعی می کنند به روز باشند که من از این قضیه خیلی لذت می برم. و به نظر بایستی دانشجویان نیز متفاوت باشند که این آشنایی با دانشجویان هنوز میسر نشده!؟

به لطف دکتر کاهانی دانشگاه فردوسی از لحاظ مکانیزه بودن به مراتب از دانشگاه تهران برتره که به وضوح اینو میشه درک کرد و خیلی سخته تا به این روند پرتاخیر نیمه مدرن عادت کنم.

از هین هفته اول سیل عظیم پروژه و تمرین و ... رو سرم ریخته که گویا شب امتحانه هر شب!؟

پارسال این موقع، آغاز خوب و زیبایی داشتم با «رندان مست» که تو کنسرتش شرکت کردیم و... .

آغاز های به هم آمیخته نمی دانم نویدگر چیست اما نیک می پندارم، و بر این اصل گام بر می دارم باشد تا جوانه های امید در این همیشه پاییز زرد، بر شکوفایی ابرام ورزند و شکوه پادشاه فصلها را در نظرم بیشتر بیفزایند

چشم آسایش که دارد از سپهر تیزرو

ساقیا جامی به من ده تا بیاسایم دمی

17 مهر 1388

آهنگ جان قاصدک کرده است

2009-09-26T01:34:00.006+03:30

یکی دیگر از رهروان راه قاصدک را گزید. چونان همیشه بی هیچ خطایی! که گزینشگر دهر را خطایی نیست در گزینش نیکوترین ها...و این بار نیز... ؛

ما کوران و کران دلباخته «قاصد تجربه های همه تلخ» گویی باز هم دیدیم که «رفتی با باد» ,؛

رفتی با باد....آاااااه

آری... «برو آنجا که تو را منتظرند» ؛

تاب دروغ انگاشتن نیست.... ؛

مرا که خلوتی است با قاصدک، بوی تنهایی بیشتر به مشامم می رسد،« گریستن ابرهای همه عالم» قطره ایست در این ماتمکده سیل زده... ؛

اکنون آرزوی در آغوش کشیدن سنگ مزارت مرهمی بر دردهای بی پایان من است که مرا دین گرانی است با تو، که در این «بیداد» که کس را فریادرسی نبود، آنچنان با «دستانت» «سر عشق» را بر ما نمودی که با «نوایت» آسوده سر بر «آستان جانان» نهادیم.

در حسرت فراغ استاد مشکاتیان، که آتش عدم حضورم در واپسین لحظه دیدار با او، هنوز بسیار آزارم می دهد

سوم مهر 1388

شش ماهی که چه زود گذشت

2009-09-23T13:47:00.004+03:30

پنجشنبه بود. اول رفتم طبقه چهارم، نیم ساعت بعد برای آغاز دو هفته آزمایشی رفتم جایی که در اولین نگاه پر آدم بود و هم اندازش تلفن!

سلام کردم به اولین میزی که رسیدم، سرپرست پشتیبانی بود، خانم مرتضوی. «چشمی هستم، گفتن بیام اینجا ...»

قرار شد کنار آقای جمالی آموزش ببینم... هنوز همش یادمه، فکر که می کنم بیشتر یادم میاد، شاید حتی ثانیه ها و افکاری که گذشت در اون ثانیه ها و گذشت...

همین یکی دو روز پیش برای آقای جمالی تعریف کردم، کلی خندیدیم که چی فکر می کردم و چی شدو اینکه از همون اولم قرار نبود چیزی بشه گو اینکه الان شده!

اون روز یه ساعت زود رفتم، گفتم کار دارم، شوکه شده بودم، انتظار همچین کاری نداشتم...

هنوز یادمه برگه ها و فایل هایی رو که یکی پس از دیگری می خوندم و می دیدم بلدم و می گفتم که «بلدم!!» راست می گفتم بلد بودم ولی...

گذشت وچه زود 6 ماه گذشت، از بعد علمی و تخصصی قضیه می گذرم، بعدی نبود در فضای سه بعدی اقلیدسی!

با محیطای کاری دیگه فرق داشت، شاید یه کم شبیه خوابگاه بود، ساعت کاریش اینجوری ایجاب می کرد، اکثر وقتا هم که کسی بالا سرت نبود، به هر حال فضا دوستانه بود، خیلی! دوستانه تر هم شد. البته امیدوارم قرارداد دوستان تمدید بشه و این جمع همیشه دور هم بمونند که هر وقت اومدم آسیاتک از دوستان سر بزنم، همه رو ببینم

تقریبا یه دست بودن همه و این خوب بود.

خاطره هست،... الان 10 دقیقه از«خاطره هست» گذشت و من هنوز انتخاب نکردم که کدوم بنویسم!؟ پس نمی نویسم تا دوستی هایی که هست بمونه و تبدیل به خاطره نشه!

همینجا تمومه اما دوست دارم اسم بچه ها باشه تو این بلاگم پس یه جور دیگه می نویسم، یه یادآوری برای شخم زدن لبها، البته یه جوری که دره ‘U’ شکل ایجاد بشه! امیدوارم باعث رنجش کسی نشه.

فرشاد: هماهنگ کردن قرار کوهنوردی

آرش: مالزی

خودم: «وردار بیار شرکت!»

بهزاد: شعر ، سه تار

حسین: سیسکو، اپل

مصطفی: دارالتادیب، تاهل و حلقه نامزدی و ...

آقای نظیفی: راهپیمایی، گاز اشک آور

آقای مبینی و صلحجو: «»

آقای عباس جمالی: «چشمی! چه خبر؟!»

آقای سینگ: سریال

آقای عندلیب: کرک، GPS

خانم احدی:« یه کم کمش کنید»، «وصلش نکنید»

خانم بحری: «بچه های فنی ما دارن تلاش می کنن مشکل حل کنند»

آقای جمالی: «من نادری هستم!»، بوی خوش زن

خانم خیاطیان: «یه کم یواشتر!»

خانم شاهوردی: اثر انگشت، حقوق

خانم شعبانی: مقابل اسلام!

خانم مرتضوی: سوال بپرسی، کتک می خوری!

مجتبی: «میخوای دوست داشته باشم؟!!»، شماره بوخت

شاهین: مودم روی DSLAM ، موید همدیگر در مباحثه!

آقای وفا: تلاش برای تغییر

دلم برای آسیاتک ، شاید نه، اما برای بچه های آسیاتک خیلی تنگ میشه

عید فطر

2009-09-20T06:09:00.003+04:30

به نام خداوندی که سپیدی روز را از دل شب تاریک آشکار می کند، چونان که حق را بر باطل پیروز می گرداند و ستایش خدای را که حقانیت دین خود را توسط گروهی نیکنام بر گروه دیگر هویدا و نمایان می سازد
امروز به فتوای تقریبا تمام مراجع عظام تقلید روز سی ام ماه مبارک رمضان است
التماس دعا در روز آخر ماه مبارک رمضان و پیشاپیش عید بر شما مبارک باد.

بر حسب وظیفه آدرس پایگاه اطلاع رسانی برخی مراجع را برای پیگیری قرار دادم:
آیت الله منتظری--------------------------http://www.amontazeri.com/farsi/default
آیت الله صانعی------------------------------------------------------http://saanei.org/
آیة‌الله مکارم شیرازی---------------------http://www.makaremshirazi.org/persian/
آیت الله جوادی آملی------------------------------------http://www.esra.ir/main.asp
آیت الله بیات زنجانی------------------------------------------http://bayatzanjani.net/
آیت الله صافی--------------------------------------------------http://www.saafi.org/
آية الله موسوى اردبيلى-------------------------------http://www.ardebili.com/Per/
آیت الله نوری همدانی-----------------------------http://www.noorihamedani.com/
آيت الله روحاني------------------------------------------http://www.rohani.ir/home/

ومراجعی که من پیدا کردم که عید اعلام کرده اند
آیت الله خامنه ای--------------------------------------------http://farsi.khamenei.ir/

مستان سلامت می کنند

2009-09-03T18:42:00.002+04:30

خیلی بده که ننویسی مخصوصا وقتی که حس و حال نوشتن نیست!

این چند وقته همین اتفاق افتاد و البته خیلی اتفاقای تلخ دیگه که نیازی نیست نوشته بشه، چرا که اونقدر تلخ بود که برای همیشه ثبت بشه تو ذهنم و یا شاید توی تاریخ... .

نتیجه نهایی کنکور هم چند وقت پیش اومد، دانشگاه تهران قبول شدم. «مبارکه! پس بالاخره پالون تو هم عوض شد»، حسام می گفت.

آلبوم جدید استاد شجریان با عنوان رندان مست هم منتشر شد. آلبوم مربوط به کنسرت تابستون پارسال استاد هستش. زیباست!

سعی کردم یکی دو تا مطلبی که قبلا نوشتم بذارم تو بلاگم، خیلی وقت پیش نوشتم، وقت نکردم تایپش کنم تا امروز، ولش کن یه خاطره بگم!!

دیروز رفته بودم نمایشگاه پاییزه، اولش که یکی از طویل ترین صف های دنیا رو دیدم، صف روغن و ... بود! به خاطر 2-3 هزار تومن ارزونتر حداقل 4-5 ساعت باید زمان مصرف کنی. بگذریم، این قبیله صفاریان رو که رد کردیم!، داشتیم دنبال غرفه مردونه می گشتیم که صدای فریاد ناسزای مامور نیرو انتظامی توجه همه رو به یه نقطه جلب کرد. به سرعت داشت به سمت یه گوشه می رفت و بلند بلند داد می زد، ناسزا می گفت، اونور که نگاه کردم چیزخاصی ندیدم، دو نفر داشتن از سوراخ در، توی انبارهای سازمان گوشت نگاه می کردن و یه پسر جوونی نشسته بود و یه بستنی قیفی دستش بود. از دور اینجوری دیده میشد.

مامور که نزدیکتر شد پسره پاشد انگار با اون کار داشت، باهاش درگیر شد من رومو برگردوندم، «چیکار کرده؟! دختری هم که اون دور و بر نبود!... شاید دستش موادی چیزی بوده؟!...» با خودم فکر میکردم.

«چی شده بود؟ تو فهمیدی؟!» به داداشم گفتم، یه لبخند تلخی زد.

«نکنه چون ماه رمضونه!!؟؟» یه دفعه به ذهنم رسید.

متاسفانه همین بود، میگفت اول یکی زده تو دستش بستنیش افتاده بعدش یکی زده پس کلش!؟ و فحشم که قابلی نداشت...

12 شهریور 1388

----------------------------------------------------------------------------------------------------

سایت سنجش رو یکبار دیگه زدم،منتظر نبودم هنوز نتایج بیاد، آخه گفته بودن فردا می یاد.

یه سطر جدید اضافه شده بود، اینقدر هل شدم که از وسطش شروع کردم به خوندن، نتایج اومده بود،گوشیمو در اوردم و شماره پرونده و ... را از روش نوشتم، بعد از مدتها هیجان واقعی حس کردم!

ضربان قلبم دستم وادار به لرزه کرده بود!

فکر نمی کردم اینقدر مهم باشه برام!؟

صفحه باز شد، «این رتبه لعنتی کجاس پس؟؟»

«55، 267، ..» اعداد رو می خوندم، اعداد کوچیک بودن!

کل صفحه رو چندین بار برانداز کردم، احتمالا 55 رتبمه دیگه!؟

اشکان SMS داد که نتایج اومده، حس کردم رتبم 55 شده، زنگ زدم خونه و خبر خوش دادم، هنوز تردید وجود داشت. کمرنگ تر شده بود! حداقل درصدهایی که زده بودم اینو تبدیل به یقین می کرد

اردشیر زنگ زد، اونم 80 شده بود، خوشحال شدم، «منم 55 شدم انگار!»

به داداشا هم زنگ زدم گفتم، با حسام صحبت کردم، امیر هم زنگ زد، از امیر جای رتبه رو پرسیدم که مطمئن بشم، قرار شد همدیگر تو توکیو ببینیم، تو میدان امام خمینی شهر توکیو!

زمان کوتاهی بود، که زیبا گذشت و باعث فراموشی که نه، اما شاید یه بذر شیرین رو حوادث تلخ و سخت مسیری که طی شد، پاشید.

سر کار بودم که نتیجه دیدم، موقعی که داشتم می رفتم سر کار یه بار اهمیت موضوع برای خودم مرور کردم، اونقدر مهم نبود شاید، اما اهمیتش وقتی زیاد میشد که خوشحالی خیلی ها رو تامین می کرد و همین دلیل کافی بود...

به هر حال پایان خوبی بود برای آخرین کنکور

اوایل خرداد 1388

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

کنار محل کارم ستاد میرحسینه، دیروز که از جلوش رد میشدم تحریک شدم برم یه مچبند سبز بگیرم... نه! انگیزه نداشتم...

این شبا، میتونی شرایط شبهای انقلاب ببینی، همه به سمت میدون های اصلی میرن، حس و حال رفتن نیست و گر نه باید جالب باشه.

واقعا شور و هیجان زیاده، به نظرم شاید به خاطر روی کار اومدن یه تندرو باشه، چون معمولا تندروی و فضای ناشی از اونه که اینجوری جامعه رو دو قطبی می کنه! حداقل اولین تجربه رئیس جمهور تند رو اینجور نشون میده...

علیرغم اینکه خیلی از عقاید خودم، به نظر خودم، تندرو مابانه هست اما اعتقادی به تندروی در اداره کردن جمع یا جامعه ندارم، تاریخ نشون داده منجر به انقلاب میشه.

برای منم این 4 سال سخت گذشت، امیدوارم احمدی نژاد دوباره رای نیاره!

اواخر خرداد ماه 1388

کوره راه متعفن

2009-06-13T19:45:00.001+04:30

امروز را شکست اصلاحات مخوانید که روزنابودی اصلاحات بود
بی شک دیگر هیچ راه دموکراتیکی برای اصلاح نیست، امروز کور شدن این کوره راه را دیدم
امروز نه به نحسی 22 که به نحسی اعتقاد خویش ایمان آوردم
امروز از این همه لکه ننگین بر شناسنامه خویش دردمندم و ابراز درد حتی نمی تواند مرهم کوچکی بر این درد باشد
امروز به حماقت خویش رای دادم، حماقتی در انتهای راه؛ چاره ای جز نگریستن به این راه لجنزار ندارم

بوی این لجنزارمتعفن را به خاطر می سپارم تا دیگر ندای بوی گل، مرا مست نکند

23 خرداد

برسان باده که غم روی نمود ای ساقی

2009-05-24T12:10:00.000+04:30

می خواستم قبل از این بلاگ، خبر قبولی ارشد بنویسم

اما بعد از شنیدن خبر اصلا حس نوشتنش نبود

الان خبردار شدم که پدربزرگ فوت کرده

خیلی دلم گرفت، سنش زیاد بود. این اواخر یه کم مریض هم شده بود

راحت شد ولی خیلی دلم براش تنگ میشه، خاطره زیاد دارم با خاطراتش...

آخرین بار که دیدمش 5-6 ماه پیش بود

امروز دارم میرم سبزوار...

برسان باده که غم روی نمود ای ساقی

این شبیخون بلا باز چه بود ای ساقی

یاد ایام

2009-05-18T07:38:00.001+04:30

بعد از ظهر بود، سر کار بودم که امین زنگ زد.

قرار شد همدیگر ببینیم. تا حالا 3-4 باری قرار گذاشته بودیم که جور نشده بود، احتمالا دیگه این سری یه دیداری تازه کنیم

از شرکت اومدم بیرون، با امین تماس گرفتم، گفت "روبروت نگا کن "

امین بود، با لباس پلنگی و درجه ستوان دو. رفتیم با هم تو نمایشگاه یه دوری زدیم، یاد ایام کردیم...

از امین خداحافظی کردم، رفتم سوار مترو بشم. شلوغ بود، فوق العاده شلوغ بود، ناخود آگاه یاد حملات تروریستی میفتادم، تصورشم وحشتناک بود....

رسیدم خونه مادر هم بود، تازه اومده بود...شکست واژگان!!

گرم صحبت بودیم، مهدی گوشی دستش بود، گفت"حاج کاظم، با تو کار داره"

با تعجب گوشی گرفتم،

- الو، سلام

: سلام، خیلی بی معرفتی

اولین حرفی که زد از روی صدا شناختم کیه، آخرین بار وقتی داشتم از مدرسه برمی گشتم دیدمش، اول دبیرستان بودم، از کنار دیوار می رفتم و با احتیاط نگاه می کردم، یه دفعه سلام کرد و صحبت از آینده... . اما هنوز نمی تونستم بگم که کی هستی، "شما؟؟"

: خیلی بی معرفتی

- اگه شما خودتونو معرفی کنید بهتر می فهمم چقدر بی معرفتم!

: یعنی تو منو نمیشناسی...

- خودش بود، تقریبا مطمئن شده بودم، "آقای عسگرپور، شمایید"

: آره، از کجا شناختی؟!!

معلم زبان سال سوم راهنمایی بود، یادگار دوران پرفروغ آموزشی من، معلم های زیادی هستند که باید ببینمشون اما شاید منتظر یه موقعیت بودم، موقعیتی که فروغ گذشته را برای معلمام زنده کنه. شاید تا اون موقع ترجیح می دادم گذشتم تو ذهنشون بمونه.

کمی از گذشته صحبت کردیم ، شماره منو گرفت که یه قرار بذاریم

شنبه بعد از ظهر شد، دیدمش، زیاد تغییر نکرده بود...

بعد از قرار معنی معرفت را هم فهمیدم!! تو راه که بر می گشتم خونه، شعر فریدن مشیری زمزمه می کردم

"این جام ها که در پی هم می شود تهی، دریای آتش است که ریزد به کام خویش"

نور به قبرت بباره فریدون مشیری!

برگهای زرد از زیر پاهایم با سرعت می گذشتند، به کدامین سو اینچنین شتابان...